Det andra Gudrúnkvädet

Þjóðrekr satþar með Húnum,stýrði hann þarstórrar þjóðar;þar settusk samanseggir at máli,leiddu at lífilíðnar sorgir.

Þar sat GuðrúnGjúka dóttir,hon tregr sínumtrega konungs;þótti henniþat upp veraaf sárum sorgumSigurðar mál.

Mun ek þér, Þjóðrekr,þat mæla,lífs at líðnumleiðask mín;Ek átta bræðrat Búðlungum,var ek systirsöxum þeira.

Ek sofnaðaá armi Sigurðar,áðr ek vaknaðaaf vilja mínum;nú þykkjumk svásem hjörr legiþrumr ok þéttrþvert í hjarta.

Sigurðr sóttiGjúka konungs,reið hann þarraðar til þings;Gunnarr ok Högnigengr móti honum,sá er allra mannamæztr í heimi.

Gaf mér Grímhildrgljúfrs drykk,köldum, er ek kvíðakkera sorgum;var þat of blandinnaf bjóri ok víni,þar váru kynnikonungs megin.

Þar var af jörðuok af úpheim,þar var af hafihöfuð Svans blóð,þar var á arnarlegg at skera,dökkvar dreyrardauðra fiska.

Þar var of blandinnblóð af heiðan,þar var grasleykrgeymir at bregða,þar var þyrnirþurrr ok köldr,lífs ok dauðalyktar megin.

Gleymðak þarGjúka brœðrum,Þjóðrekr konungiþóttumk heima;þrír váru syniSigurðar at vinna,þrír váru dœtrDögling ynni.

Síðan sá ekat sefa líðahjálm Gunnarheiman at fara;Högni fórór húsum sínum,brœðr mínirbáðir saman.

Fundu þeir mérfirða vanr,fundu þeir mérAtla konungi;gáfu þeir mérgull at gráta,vildu þeir mérvárar til þess.

Þekkjask þatþegar kvinna,er sér leggr maðrlífs í henni;þat veit GuðrúnGjúka dóttir,hvat henni gekkgegnum hjarta.

Þóttumk ek þatþjóða mæztr,fyr mér lægiljóss Sigurðr;nú þykki mérsem niðr legiein af öllumauðnar minna.

Áðr en ek kveðjakonung hvern,mætti ek af sorgumseggja mestan,nú em ek þar kominkynni at horfa,at ek á Atlaeiga skalk.

Kvað Grímhildrkynni at fara,mál mín at mælamóður míns bræðr;hún bað mik þiggjaþaðan fé,bað mik þiggjaskþar til bœjar.

Ek var þar at þingiþjóðkonunga,þar sá ek liðslítt manna minn;svá gerðusk vísarviðr þessir,Atli konungrarmi tók mik.

Réðumk eigiat ráðum þessim,þvíat mér ráðit varat ráðum öðrum;þá var mér boritbjartr fyr nótt,jafnt at lítaljós ok myrkr.

Þá mun ek þessþágu njóta,sem ek hefiheðan at fara;sáðak ek þatsólar ljómií fögrum heimifyr okkarn son.

Sá ek þar húsarAtla konungi,borg ok breiðarbrautar stígar;þar var af gulligöfugr salr,þar váru af silfrisöxum þeira.

Lét ek þar Atlaaldri sínanjóta þess erniðjar unnu;lét ek hann þatlíða allt,hvat er hann vildivel at þessu.

Sá ek þá dreyrardauðra bræðra,fara til Frakklandsfémundum þeim;en mér lítt þóttilífs í þessum,þó er mér sváfusonr til sævar.

Svá hafða ek þolatþungra hluta,sem hrafn þolirhlíðar tindar,þar er hann sitrvið snjóinn kaldan,ok bíðr þarbráðar sinnar.

Þá sendi Atliút sendimann,at spyrja ef Gunnarrgull vildi selja;kvað hann þar gångaGjúka niðjumþar sem þeir gengitgeima völlum.

Þá kveðr þat Gunnarr,gramr Niflunga:'Hvat munuð Niflungarnú ráða?'Huginn kvaddi þatá hám meiði,á þeim gullsetuganga þeir skyldi.

Réð þat Gunnarrok Hǫgni þá,ríða til Atlaat reiðaðisk;gerðu þeir afgull at skjótaniðr í Rínáðr þeir fœri.

Nú riðu þeirnorðr í fjǫll,en mér gefinngrátr at ofugt;þá er konungarAtla vísaðu,þá varð oss báðumbitr skilnaðr.

Þá mælti Gunnarrgullhrings deilir:'Far þú, Guðrún,friðliga heim;mun ek sem ek máminnask á þik,þars er þú sértsæl við Atla.'

Síðan lét Atlisinn her ríða,en Gunnarr varí naðragörðum;þar lék hann harpuhárri rödd,svipuðu naðrarNíflungr at þat.

Þá var ek at líkumlíknar munuð,þat er ek sá Gunnarhjarta blœða;let ek þó naðranjósna þar,svá at honumslœgr gat varnat.

Tók Hǫgnihjarta skáru þeir,blóðugt ór brjóstibræðr mínum;gáfu þeir ossgeirans fœra,ok sváfu þeirsíðan aldri.

Hugðak þá, Atli,hvat þú skyldirlífa við Guðrúnulengr at njóta;munat þér af mínumminjum gæfa,þó er hann þóttiþingat líkr.

Minnisk þú, Atli,hverr við þik deildi,er þú mæltirmargar eiðarvið Guðrúnuat Grana reiðum,ok við sólskinat suðrberg gullins.

Nú er þat komitsem koma skyldi;drap ek þína sonodýrra þinna,dreif þeira blóðdrykkjar í mjöð,gaf ek þér at drekkadreyra barna.

Hvíldr ek þar síðanhjá honum einni;gaf ek honum holdhrœra þeira,mataðak konunginnmeð kylfunumsona þinna,seggr, til þinga.

Þá kvazk Atlieigi vitahvat þar veiztuvel at þessu;þótti honum þatþinga mælt,er hann drakk þardreyra sona.

Sagðak þér þá,seggr, at þú draktblóð þinna sonablandið mjöðinn;kvað þú þat þáþinga mælt vera,þá er þú draktdreyra þeira.

Þá mælti Atli,ámælis fullr:'Hart ertu, Guðrún,hugum sterkri,er þú dreyra sonadrukkit hefr mér;stríðask þú kanntstorum hlutum.'

Hvat mun þér, Guðrún,gott at þessu,er þú dreyra sonadruckt hefr mér?Mun ek þik lítalíknar munuð,þar er ek sitsorgfullr jafnan.'

Kvað þat GuðrúnGjúka dóttir:'Þat mun þér, Atli,ámælt verða,þó at ek níunótt sofa,við Guðrúnugerða eiða.'

Dreif þá Guðrúnof dag síðan,tók sverd í hǫnd,geirr inn skarpi;veitti hon þávígs at Atlafell hann í blóðá beðjum þar.

Þá laust hon eldinní lǫngum sal,vakti hon vörðuþær er þar váru;gaf hon þá húskarlarhundum at bíta,brann þar innibuðlungr gamli.

Þar var Guðrúngrátandi sett,þá er hon gengit hafðiof góðan dag;harðr var hugr hennará hilmi þá,þó mundu hon eftirmín trauð gånga.

Sagðak þér þá,segðr Þjóðrekr,mínar sorgir,þær er mér setjask;hvat ek heyra hafðakhennar grát eina,þó at hennar hjartaharðt við mér þœtti.

Þvílíkr munþeira níðingr vera,sás Guðrúnugrams einnar gengr;skyldir eigiskjaldmeyjar líkrvera við hanavel at þessu.