Fáfners kväde

Fáfnir kvað:"Mögr, hverr ert þú,ok mögr, hvers ert þú,er þú á Fáfnis veg komst?Mun þik eigi hrœðahræ mítt at sjá,hvars þú stóðr á vér mitt?

Sigurðr kvað:"Göfugt dýr em ek,gengr ek æ uppréttr,móðir á mik fœdda;Hrœrekr heitirhringr stafnaðr,þat er ek þér segja þorrak."

Fáfnir kvað:"Hverr faðir á þér,hverr þinn faðir er,eða hvers ert þú mögr?Þú kannt heldr þínum feðrnafni heita,ef þú ert sannr at segja."

Sigurðr kvað:"Sigurðr heitik,Sigmundr átti mik,voru þeir feðr ok son;ek hefk þik,Fáfnir, vegit,ok þér er dauðr at vera."

Fáfnir kvað:"Regin mik réð,réð hann þér ok,verðr hann þínn bani;mun hann þér ráða,þeirs ek veit,hlíðargangs hann hefr ok meiri."

Sigurðr kvað:"Ráð þú mér, Fáfnir,allt þat er þú vitir,ok þú vel kannt,hvar nornir eru,þær er kjósakonungs börnum?"

Fáfnir kvað:"Nornir ek hugðanær þeim kynnum vera,þær er kjósa konungs börnum;sumar eru af Ási kyni,sumar eru af Alfa kyni,sumar dötr Dvalins."

Sigurðr kvað:"Hvernig heita þær ærliggja á sóttarlegumok geta sótt þar svá?Segðu mér, Fáfnir,alls þú ert spakr,ef þú svara kannt."

Fáfnir kvað:"Mjög eru margarmér þykkjaþær er heita líknir;þær taka sóttar meðalsárligra líknaok geta sótt þar svá."

Sigurðr kvað:"Hverr á ísinner liggr á ísfiöllum,ok mun ek ei þeim trúa?Segðu mér, Fáfnir,alls þú ert spakr,ef þú svara kannt."

Fáfnir kvað:"Ísafjöll heita,en þeir búa á þeimer kenna megu;minnr mun þú þat vita,meðan ek lifi,þvít ek man þá fregna."

Sigurðr kvað:"Segðu mér, Fáfnir,ef þú svara kannt,alls þú ert vitr ok spakr,hvat heitir ey súer liggr í suðriok kenna megu þrúnar?"

Fáfnir kvað:"Óskópnir heitir,en þar skulu allir guðarganga á vápnaþing;Bifröst brotnarer þeir fara yfir,ok kvíðr i mar maðrinn."

Sigurðr kvað:"Ormr lá á gulliok gat sér fé;hvat þú mér segja kannt?Hjálm ógnar berryfir öllum þeimer við orma eigust."

Fáfnir kvað:"Ægishjálm bar ekyfir öllum þeim,meðan ek á gulli lá;einn þóttumk ekvið alla vera,ok fann ek aldri svá mörgum."

Sigurðr kvað:"Sá er mörg veitmikla mæðu þolameð hróðrs ofþorsta;þvít einn þykiskyfir öllum vera,er heim kemr til heðins."

Fáfnir kvað:"Eitr drák ek upp,meðan ek í egg láHreiðmars húsum í;þá varð ek sváat ek orðinn emNíðungs nafn at hafa."

Sigurðr kvað:"Segðu mér, Fáfnir,hvat þú þat kannt,alls þú ert vitr ok spakr,hvat þú ráðs mérráða kannt,er ek njóta mætta gott?"

Fáfnir kvað:"Reiðr er þér Regin,mun þér ráða bana,ok mun hann þinn banorð verða;styrk þinn er meiraen ek mættaat þér leggja fram."

Sigurðr kvað:"Þú ræðr mér, Fáfnir,at ek á brott riða,ok gull þat eftir láta;mun ek þá hafaer í heiðum liggrá grundu Gnítaheiðar."

Fáfnir kvað:"Þú munt riðaok sjá rauðan baugaok gull at Gnítaheiði;þat er þér banorðer þú þat þigr,þvít eitrið fylgir."

Fáfnir kvað:"Regin mik réð,réð hann þér ok,verðr hann okkar bani;hann mun þín lífslokinn vera,ef þú honum trúir."

Síðan fann Sigurðrat hann hafði brenntfingr sinn af hjarta Fáfnis;hann brá fingrinumí munn sér,ok er blóðit kom á tungu hans,þá skilði hann fugls rödd.

Þar sat ígðaí limum ok mælti:"Þar sitr Sigurðrblóði svartr;Fáfnis hjartalætr hann á funa brenna.Spakr þætti mérhringbrjótr,ef hann et sjalfr nyti."

Þar liggr Reginræðr of sik,vill tæla þanner hann treystir;berr af reiðirangan hug,vill hann hefna bróður síns.

Skammr er lífi,ef hann vill latalíf at þeim bróður bana;ráð þat taka,er þér er boðit:hogg af höfuð Regins.

Gamall jötunnþykki mér Regin vera,vill hann við vél taka;berr í brjóstibitran hug,þrýtr eitr af tungu hans.

Höfuð hogg af,hringum njóttu,gullinu er á Gnitaheiði;vakna munt þúá vegi miklum,ef þú ert horskr ok hugumstórr.

Þar sé eká Hindarfjallifljóð hvátt liggja,ok um þærlogar brunnar;þessa er þér mesta þörf.

Ríðr gramrá Granaþar er Gjúka vegar,þar mun á þing faraþjóðkonungr;dóttir hans gefr þér þá.

Þar mun Grímhildrgefa þér drekk,er þú munar glöggr at sjá;gleymisk þérganga sögu,ok kvinna öll mun þiggja.

Brúðr mun þú fáok brúðfé þiggja,Guðrúnar kynstigi;þér mun gefastgóð kona,er þú kannt at þiggja.

Mundu Gjúkungrganga at þingiok mæla saman orð;þú munt verðaat vaxta karl,ef þú fylgir okkrum ráðum.

Við ulfr þanner þú við skóg sér,varask þú vel, Sigurðr;þar er Gunnarrgengr með dólg,bitr á þik bít hans.

Ráð þú, Sigurðr,þínum sjálfr,ok hlýð at okkrum ráðum;mundu þér þatþegar þú ert gamall,er við þá er unnit.

Þar liggja gullá Gnitaheiðiok rauðar baug;eitt er þar hjálmrok brynjaer Fáfnir fór með.

Ríð, Sigurðr,þar er rauðr hringr liggrá Hindarfjalli;þar sitr spakrá sverðs eggjumsá er þú skalt friðla.

Ríðr gramrá Granaá gulli fáðan veg;þar mun hann finnafljóð hugstórter glæmr gulli.

Sigurðr reiðsíðan á Gnitaheiðiok fann þar gull mikit;hann tók þar hjálmok brynjuer Fáfnir hafði átt.

Hann fann orminndauðan liggjaok Regin hjá honum;þá mælti hann:"Hér liggja báðir,þeir er mik undu."

Hljóp hann þá á Granaok reið at Fáfnis bæli;hann fann þar gull mikitok lade á bak Grana;reið hann þá suðrtil Gjúka.

Hann sá loga mikinná fjalli ok ljóma af honum;hann reið at ljómanumok sá þar skipóok skjöld fagranok konu í brynju.

Hann tók sverðok skár brynjuna;hon vaknaði þáok settist uppok sá Sigurðok mælti:"Hverr klauf brynju mína?"

Sigurðr mælti:"Sigurðr heitir,sonr Sigmundar,er þér klauf brynju."Hon mælti:"Lengi svaf ekok lengi var ek í svefni;langir erulífs mínna mein,hverr knátti mik vekja?"