Kvädet om Hamder

Svá skyldi gørvagullhjálmr konungr,sem Jónakrs synirJörmunreki gerðu,er þeir Svanhildisendum til þingsgáfu at troðagrám hestum.

Þat var af liðiLjónakrs sonum,er ór þolliþrösvar gátu;þeir váru fæddirfyr Fáfnis gold,Hamðir ok Sörli,hvatir megu.

Grét GuðrúnGjúka dóttirþeira bróðurat bengi morgins,ok þat orðumb alla kvað:'Þér munuð sváat Svanhildi verðask.'

Hlóðrviðr ormarhér fyr austanvarðveita veit,verðr þú varr við þá;eigu þér at sonareigi þatnema þú þat vegir,þar er þú ferr.

Mun ek ykkr gefagóðar ráðgjafar,ef þér vilið hlýða;hittið Erpáðr en farið,bróður yðvarn,brigðan mann.

Hvat skyldi ossErpr hjálpabrigðr maðrok bragna níðr?Sáum vér hann síðastat sævar ósi,þann inn ókunnaœðlings bana.

Ríðu drengirdarra stáli,dökk váru gætur,duttu skjaldmævar;hittust þeir Erprá miðri leið,kunningr þeiraaf konu borinn.

Hvárt muntuokkr hjálpa, Erpr!systur mágr,á sumblum laung?Kvað sá inn ungiErpr af hesti:'Mun ek ykkr hjálpasvá sem höndr fætr.'

Hvat mun höndrhér hjálpa fætumeða fótr öðrum fæti?Þat kváðu þeirþrjár þegarmær at mætast,höfðu þeir Erpof eggja veginn.

Skóku þeir skjöldu,skemmr en vili,ulfa leikrá auðnum þróttu;ríðu þeir síðansuðr at Götuok svinnligaSvanhildar hefna.

Fundu þeir Jörmunrekksofinn at sinni,drekkinn at veigi,dólgar Niflungar;greip Hamðirat grjóti þá,en Sörli lagðisverðs oddi.

Fló þá Hamðirat höndum konungs,en Sörli at fótum,fell þat ríki;mælti þá Jörmunrekkrmeðr miklu geysi:'Hér kveða þeirkarlmenn inn.'

Hlægr þá Jörmunrekkr,lagði hönd á skegg,gerðisk at vígum,glaðr at vápnum;mælti hann þatmanna rammastr:'Gott ef ek sæjaGunnar eða Högna.'

Bindi þér, Þjóðrekr,búnar til strengja;eggðu mikeirar vant,engi er slíkrEinherjar ríkrsem Hamðir ok Sörlihvarir tveggja.

Kvað þat Hamðirinn hugumstóri:'Þú mundir vilja, Jörmunrekkr,er vit inni fórum,brœðr Erps báðir,inn inn hvassi,er þú mundir þateigi lifat.'

Munat höfuð af hálsi,ef Erpr lifðibróðir okkarr,inn bolvísi;sá er kynjaðrat kona oss báðum,karlmaðr góðrkveðinn á þingi.

Hlóðu þeir grjótiat gram Gota,er sá inn hvatiHamðir mælti:'Veg þú, Sörli,svá sem ek vega mun;þú varst inn frœknastiFáfnis arfar.'

Þat mælti Sörliinn sviðr at ráðum:'Þú ert gáfugr, Hamðir,at gáfum ok œri;gorr hefir þúgørst at þingi:hvat skyldi maðr gøranema mæla?'

Víðr ferr GuðrúnGjúka dóttirat Svanhildarsvik ok harmr.Hon kvað þatKára son fostra:'Sér þú líkner ek ligg kyrr?'

Þat hygg ek,ef Erpr hefðilíf um laðat,bróðir okkarr,munat höfuð af hálsihringa deilir.Hvat skyldu þeirþrír verða?

Fellr Sörliat sal gafli,en Hamðirof hlíðar datt;þeir váru hvaterok hugðusk vel,meðan makligrmóðr var á þeim.

Hlóðu þeir grjótiá gram Gota,svá at lífof lœgðusk þeira;ganga munuGötar at þingihyggja at Svanhildarsorgum sínum.

Gótt var þat,er ver of gáfumgram Niflungumat grjóti láta,ok svá sigrJörmunreki.Þat hygg ekheilagt vera.

Svá skyldi gørvagullhjálmr konungrsem vér Jörmunrekkigørðum þat sama;höfum vérat harmihugfullr konungrhöndum ok fótum.

Nú em ek kominnat Níflungum,ek sá niðjanœr Guðrúnar.Hvat þarf ekheiman at fara,er ek hlé fannhér at sofa?

Þá kvað þatþulr inn gamliFjölsviðr hinn mærifróðs kynjaðr:'Berið grjót at þeim,bíta né munueggjar á þeimHamðis ok Sörla.'

Þar var Hamðirhugr inn hvatiat grjóti þungumgrunfœrr lagðr;en Sörli siðanat sal gaflilagðisk af lífiljóstan dag.

Hér er lykðrljóða þessaraer fœrðar váruat frami sonum;frœknir várufyr foldar reginþeir er drukkudýrt Sifjar mjoð.

Svá er málmanna lýðsat þeir váruinn hugfullir;en ek vilyfir verðaheldr þess vísshvat þeir gerðu.

Þvíat einn hafðakalls inum œrumharm Hamðisok Sörla;svá er mérsagt at sœmð,at þeir fengufrægt of verk.

Svá skyldi gørvagullhjálmr konungr,sem Jónakrs synirJörmunreki gerðu,er þeir Svanhildisendum til þingsgáfu at troðagrám hestum.