Sången om Rig

Menn segjaz, at meðalþessara orðagekk Rígr gata,gamlir stígar.

Fram gekk hann á gotu,fann á stað síðanlítt standandalíku dyrr,inn gekk hann,eldr var á golfi,sat þar hjónok hygðu at eldinum:

Ái hét karl,Edda hét kona,þau við hrepptuþar er Rígr sat.Settusk niðrí sess meðal,vissi sjá goðvéfrgott at gera.

Tók Eddaþunna brauð,mör ok soðinn,mat úrvalinn,setti á borð,soðnar kálsíðr,þar af át hanní þrjár nætr.

Reisti sik Rígrok ráð kunni,lagðisk í miðjulína hvítu,setsk hjá á hliðhverr til annars;lá þar hannþrjár nætr.

Gekk þar ganganíu mánuðum liðnumEdda þá barn,var þat bolvirki;skutu þeir vatni,skyldu heita:Þræll hét hann,þann er þeir gáfu.

Var þar á höndumhrukkur á húð,kroppinn fingurum,knarrar atli,þykkar keflur,þjónar á neðan,langir liðr,lítit er upp.

Dökkr var á lit,daprt var á sjón,bar hann belg á baki,björkivirki.Gekk heim þaðangengr til vistarÞræll þar esþrumu nam at slá.

Kom þar gangandigenta frá marka,ljótt ok línlœt,lér á fótum;þeir gengu til skálarok þar sátu.Þír hét sú mærer þar mœtti honum.

Settusk at sessi,svaf þar hjá honum,börn þeirra várublíð á orði;þeir óxu uppok þruðusk snemma;hétu þat þrælarþærs Þræll gat.

Hétu þá Fjösngrok Fjosnir,Klúrr ok Kleggi,Kefsir, Fúlnir,Drumbr, Digraldi,Dröttr ok Hösvir,Lútr ok Leggjaldi;lögðu gerðar,

Dökkr ok Ama,Digrnefia, Þírr,Örknefia, Ysja,Ok Ambátt,Eikintjasna,Totrughypja, Trönubeina;þaðan er kominnþræla kind.

Gekk þaðan Rígrréttir stígar,kom hann at húsihallar meiri;hurð fann hanná hleri standandi,inn gekk hann,eldr var á golfi.

Sat þar hjónok hugðu at verki;maðr tjaldar vegg,ok man snyrta;kona satok spann garn,skorin greinsneri um hendi.

Reisti sik Rígrréð hann til rúms,settisk í miðjusess meðal þeira;hin góða húsfreyjagalt í þat geymir,gerði dúkok dýrr mat.

Bauð hón brauðumböknum úr hveiti,beikon steikt,birti í fat,soðinn svinrsettr á borð,ristar at rostureyr ok fiskr.

Reisti sik Rígrok ráð kunni,lagðisk í miðjulína hvítu;at hvórum hliðhjón sátu;lá þar hannþrjár nætr.

Gekk þar ganganíu mánuðum liðnumAmma þá barn,rauðr ok lítr;skutu þeir vatni,skyldu heita:Karl hét hann,þann er þeir gáfu.

Óx hann þar uppok óxu meir;nam hann at temjatarfa ok plóga,húsa at geraok heygarðr slá,kart at keyraok köstum varpa.

Fengu þeir konuer þeim líkaði,kómu þeir til skálarok þar kynntusk;Snör hét sú mærer þar mœtti honum,bundno líniok björtu kyrtli.

Þeir bjuggu ok unðu,börn gáfu nafn,Halr ok Drengr,Hölðr, Þegn ok Smiðr,Breiðr ok Búi,Bondi, Bundinskegg,Segg ok Karl;sótti þórr þá.

Þær hétu svá:Snót ok Brúðr,Svanni, Svarri,Sprakki, Fljóð,Sprund ok Víf,Feima, Ristill;þaðan er kominnbónda kind.

Gekk þaðan Rígrréttir stígar,kom hann at salsuðr á hlið;dyrr stóðu opnar,inn gekk hann,eldr var á golfi,eld sat hjón.

Sat þar hjónok hugðu at verkum:maðr sneri strengi,skjótr var hann til bogfimis;kona hugðisk,hvern er hon sá:lítt hon leit,linnar ermar.

Upp óx þarJarl í höllum,lindi nam þekkja,ljóma flaug hann,skjöld um hrista,skaft um beita,strengi knýja,stríða boga.

Hestar nam ríða,hunda verpa,sverð um brugðit,sund um leika,þá kvam Rígr gangarennanda stíga,Rígr gangarúnar kenna.

Rígr kendi,rúnar seldi,son kveðsk eiga,sitt gaf nafn,ríki gaf honumok rúnar rénar,at byggva landok borgir gøra.

Síðan reið Jarlum skóga þykka,klyfjar brautok konur sótti,fór hann at höllum,hitti Hersir,son at öðrumsumum um gretti.

Þá fór Jarltil Hersir heima,sat í höllok sá þar kómuHersir ok dóttirhans in hvítleita,Erna in snjalla,inni sveipandi.

Fingr váru tér,fönn var á hendi,brjóst var bjart,brún var hvítari snæ,Jarl þótti sújafn góð vera;biðr hann at eiga,bauð sér til handa.

Eignaðisk JarlErnu at kván,fóru þau til hallarok þar um byggðu;börn áttu þauok blíðu lífi,lifðu lengiok löngum unðu.

Börn óx þar,Burr var einn þeira,Barn ok Jöðurr,Aðal ok Arfi,Mögr ok Niðr,Sonr ok Sveinn,Kundr ok Konr,kynstórr váru.

Þeir nam at þrótastþróttar sínir,tamt gera dýr,tamið um keyra,sverð um brugðit,sund um leika,skalla skjöldu,skaft um beita.

Konr ungr kunnirúnar rísnaok líknstafi,lifa máttu,egg deyfa,ægi lægja,önd stilla,orma temja.

Jöfurr einirá at eigarúnar rísnarrénar þær er,Rígr at kalla,rúnar kunna,frœkinn maðrok fleiri kann.

Konr ungr reiðum skóga þykka,fugl nam hlusta,fuglinn mælti;kráka satá kvistar einum,mælti þat Konr:hvat munt reið vera?

"Hvat munt, Konr,hér um vera?Hestar stýra,hjörva leika,ganga at Danr okDanpr bygðu,hallir þeir eruhæri en þínar."

"Þeir eiga góðargunnfanir margar,vel of görðarvíggjarðar þær;þar þú mundirþróttar auka,ef þú, Danr ok Danpr,dráp um heyrtir."

Konr ungr reiðat vígi snúðigr,lagðisk í líðok lét hann ganga,skaut á skjöldu,skafti fleygði,hjörvi veittiharm á líði.

Rígsþula brotnarhér at fornum sið;Konr ungr kendikonungsleg dáð;Rígr gaf honumráð ok gæfu,ríki ok nafnrétt at heita.

Sat Konr ungrok kunni rúnar,æ nam at rýnaok aldri þraut,lyfja nam hannok lífi gefa,egg deyfa,enda setja.

Gaf honum Rígrráðgjörð fleiri,kunnigr var hannkonungs dœmum,fleiri máttien faðir hans,kunnr ok ríkrí konungs heiti.

Þróttar aukaþorðu þeir Danr,Danpr ok aðrirdrengar snæfrir;Konr ungr þókunni meir,ríki fórok rúnar þær.

Réð hann fuglum,fugl nam hlusta,fuglinn mæltiok frétti hann þá,hvat þat þýddiok þarfir váru,hvers um gátugoðin sjálf.

Konr ungr reiðum skógar þykkva,dýr nam veiða,dróttinn kallaðr;einn nam hann þaröllum meiri,afl ok ráðok allt kynni.

Þá mælti Rígrok réð honum þat,"Far þú, Konr ungr,finna Dana,Danpr ok aðradrengi marga,reið þú at ríki,ráð þú þínu."

Konr ungr fórkonungr at heita,nam at ríkjaskok ríki fá;Rígr var faðir,réð honum gæfu,ríkt nafn fékk hannok rúnar þær.

Hér líkr Rígsþulaok er hon brotinn;kvæðit er gamaltok geymt at fornu,líf ok ríkiljóð of fara,konungr ungrok koma meiri.