Sedan Loki klippt Sifs hår tvingas han skaffa gudarnas skatter från dvärgarna: Ívaldasönerna smider gyllene håret, Skíðblaðnir och Gungnir; Brokkr och Sindri gör Draupnir, guldgalten Gullinbursti och Mjöllnir. Þórrs hammare döms bäst — Loki förlorar vadet men slingrar sig, och får munnen hopsydd med remmen Vartari.
Hví er gull kallat haddr Sifjar? Loki Laufeyjarson hafði þat gert til lævísi at klippa hár allt af Sif. En er Þórr varð þess varr, tók hann Loka ok myndi lemja hvert bein í honum, áðr hann svarði þess, at hann skal fá af Svartálfum, at þeir skulu gera af gulli Sifju hadd þann, er svá skal vaxa sem annat hár. Eftir þat fór Loki til þeira dverga, er heita Ívaldasynir, ok gerðu þeir haddinn ok Skíðblaðni ok geirinn, er Óðinn átti, er Gungnir heitir.
Varför kallas guld Sifs hår? Loki Laufeyjarson hade gjort det av illvilja, att klippa av allt hår på Sif. Och när Þórr blev varse det, tog han Loki och skulle ha brutit varje ben i honom, innan han svor på att han skulle skaffa av Svartálfar att de skulle göra av guld ett sådant hår åt Sif som skulle växa som annat hår. Efter det for Loki till de dvärgar som heter Ívaldasöner, och de gjorde håret och Skíðblaðnir och det spjut som Óðinn ägde, som heter Gungnir.
Þá veðjaði Loki höfði sínu við þann dverg, er Brokkr heitir, hvárt bróðir hans, Sindri, myndi gera jafngóða gripi þrjá sem þessir váru. En er þeir kómu til smiðju, þá lagði Sindri svínskinn í aflinn ok bað blása Brokk ok létta eigi fyrr en hann tæki þat ór aflinum, er hann hafði í lagt. En þegar er hann var genginn ór smiðjunni, en hinn blés, þá settist fluga ein á hönd honum ok kroppaði, en hann blés sem áðr, þar til er smiðrinn tók ór aflinum, ok var þat göltr, ok var burstin ór gulli. Því næst lagði hann í aflinn gull ok bað hann blása ok hætta eigi fyrr blæstrinum en hann kæmi aftr. Gekk hann á braut. En þá kom flugan ok settist á háls honum ok kroppaði nú hálfu fastara en áðr, en hann blés, þar til er smiðrinn tók ór aflinum gullhring þann, er Draupnir heitir. Þá lagði hann járn í aflinn ok bað hann blása ok sagði, at ónýtt myndi verða, ef blástrinn felli. Þá settist flugan milli augna honum ok kroppaði hvarmana, en er blóðit fell í augun, svá at hann sá ekki, þá greip hann til hendinni sem skjótast, meðan belgrinn lagðist niðr, ok sveipði af sér flugunni, ok þá kom þar smiðrinn ok sagði, at nú lagði nær, at allt myndi ónýtast, er í aflinum var. Þá tók hann ór aflinum hamar. Fékk hann þá alla gripina í hendr bróður sínum Brokk ok bað hann fara með til Ásgarðs ok leysa veðjunina.
Då vadade Loki sitt huvud med den dvärg som heter Brokkr, om hans bror Sindri skulle göra tre lika goda klenoder som dessa var. Och när de kom till smedjan, lade Sindri ett svinskinn i ässjan och bad Brokkr blåsa och inte hålla upp förrän han tog ur ässjan det han hade lagt i. Men så snart han hade gått ut ur smedjan, och den andre blåste, satte sig en fluga på hans hand och stack, men han blåste som förut tills smeden tog ur ässjan det som visade sig vara en galt, och borsten var av guld. Därnäst lade han guld i ässjan och bad honom blåsa och inte sluta blåsa förrän han kom tillbaka. Han gick bort. Då kom flugan och satte sig på hans hals och stack nu dubbelt så hårt som förut, men han blåste tills smeden tog ur ässjan den guldring som heter Draupnir. Sedan lade han järn i ässjan och bad honom blåsa och sade att det skulle bli onyttigt om blåsandet upphörde. Då satte sig flugan mellan hans ögon och stack ögonlocken, och när blodet rann i ögonen så att han inte såg, grep han efter den så fort han kunde, medan bälgen sjönk ner, och svepte av sig flugan; och just då kom smeden och sade att nu var det nära att allt som var i ässjan skulle bli fördärvat. Då tog han en hammare ur ässjan. Han lade sedan alla klenoderna i sin bror Brokks händer och bad honom fara med dem till Ásgarðr och lösa vadet.
En er þeir Loki báru fram gripina, þá settust æsirnir á dómstóla ok skyldi þat atkvæði standast, sem segði Óðinn, Þórr, Freyr. Þá gaf Loki Óðni geirinn Gungni, en Þór haddinn, er Sif skyldi hafa, en Frey Skíðblaðni ok sagði skyn á öllum gripunum, at geirrinn nam aldri staðar í lagi, en haddrinn var holdgróinn, þegar er hann kom á höfuð Sif, en Skíðblaðnir hafði byr, þegar er segl kom á loft, hvert er fara skyldi, en mátti vefja saman sem dúk ok hafa í pungi sér, ef þat vildi.
Och när Loki och han bar fram klenoderna, satte sig asarna på domarstolarna, och det utslag skulle gälla som Óðinn, Þórr och Freyr gav. Då gav Loki Óðinn spjutet Gungnir, och Þórr håret som Sif skulle ha, och Freyr Skíðblaðnir, och förklarade alla klenodernas egenskaper: att spjutet aldrig stannade i stöten, och håret växte fast vid köttet så snart det kom på Sifs huvud, och Skíðblaðnir hade förlig vind så snart seglet hissades, vart det än skulle fara, och kunde vikas ihop som en duk och förvaras i sin pung om man ville.
Þá bar fram Brokkr sína gripi. Hann gaf Óðni hringinn ok sagði, at ina níundu hverja nótt myndi drjúpa af honum átta hringar jafnhöfgir sem hann. En Frey gaf hann göltinn ok sagði, at hann mátti renna loft ok lög nótt ok dag meira en hverr hestr ok aldri varð svá myrkt af nótt eða í myrkheimum, at eigi væri ærit ljós, þar er hann fór; svá lýsti af burstinni. Þá gaf hann Þór hamarinn ok sagði, at hann myndi mega ljósta svá stórt sem hann vildi, hvat sem fyrir væri, at eigi myndi hamarrinn bila, ok ef hann yrpi honum til, þá myndi hann aldri missa ok aldri fljúga svá langt, at eigi myndi hann sækja heim hönd, ok ef þat vildi, þá var hann svá lítill, at hafa mátti serk sér. En þat var lýi á, ar forskeftit var heldr skammt.
Då bar Brokkr fram sina klenoder. Han gav Óðinn ringen och sade att var nionde natt skulle det drypa av den åtta ringar lika tunga som den själv. Och Freyr gav han galten och sade att den kunde löpa luft och hav natt och dag fortare än varje häst, och det blev aldrig så mörkt av natt eller i mörkervärldarna att det inte var nog med ljus där den for; så lyste det av borsten. Sedan gav han Þórr hammaren och sade att han skulle kunna slå så stort han ville, vad som än var framför, utan att hammaren svek; och om han kastade den efter något, skulle den aldrig missa och aldrig flyga så långt att den inte kom hem till handen; och om han ville, var den så liten att den kunde bäras i skjortan. Men det var ett fel på den: skaftet var något för kort.
Þat var dómr þeira, at hamarrinn var beztr af öllum gripunum ok mest vörn í fyrir hrímþursum, ok dæmðu þeir, at dvergrinn ætti veðféit.
Det var deras dom, att hammaren var bäst av alla klenoderna och det största värnet mot rimtursarna, och de dömde att dvärgen ägde vadpanten.
Þá bauð Loki at leysa höfuð sitt, en dvergrinn sagði, at þess var engi ván.
Då bjöd Loki att lösa sitt huvud, men dvärgen sade att det var ingen utsikt till det.
"Taktu mik þá," kvað Loki, en er hann vildi taka hann, þá var hann víðs fjarri. Loki átti skúa þá, er hann rann á loft ok lög.
»Ta mig då«, kvad Loki; men när han ville ta honom, var han långt borta. Loki ägde de skor med vilka han lopp över luft och hav.
Þá bað dvergrinn Þór, at hann skyldi taka hann, en hann gerði svá. Þá vildi dvergrinn höggva af höfuð hans, en Loki sagði, at hann átti höfuðit, en eigi hálsinn. Þá tók dvergrinn þveng ok kníf ok vill stinga rauf á vörrum Loka ok vill rifa saman munninn, en knífrinn beit ekki. Þá mælti hann, at betri væri þar alr bróður hans, en jafnskjótt sem hann nefndi hann, þá var þar alrinn, ok beit hann varrarnar. Rifaði hann saman varrirnar, ok reif Loki ór æsunum. Sá þvengr, er muðrinn Loka var saman rifaðr, heitir Vartari.
Då bad dvärgen Þórr att ta honom, och det gjorde han. Då ville dvärgen hugga av hans huvud, men Loki sade att han ägde huvudet men inte halsen. Då tog dvärgen en rem och en kniv och vill sticka hål på Lokis läppar och vill sy ihop munnen, men kniven bet inte. Då sade han att hans brors syl vore bättre där, och lika snart som han nämnde den, var sylen där, och den bet läpparna. Han sydde ihop läpparna, och Loki slet [dem] ur sömmarna. Den rem som Lokis mun var hopsydd med heter Vartari.