Havets heiti: marr, ægir, gymir, hlér, haf, leið, ver, salt, lögr, græðir, samt vågornas namn — Ægirs och Ráns nio döttrar (Himinglæva, Hrönn, Bylgja, Bára, Kólga m.fl.). Tjugosex versexempel ur de främsta skalderna.
Hver eru sævar heiti? Hann heitir: marr, ægir, gymir, hlér, haf, leið, ver, salt, lögr, græðir. Sem Arnórr kvað ok fyrr var ritat:
Vilka är havets heiti? Det heter: marr, ægir, gymir, hlér, haf, leið, ver, salt, lögr, græðir. Som Arnórr kvad och förr skrevs:
Hér er nefndr sær ok svá ægir. Marr, sem Hornklofi kvað:
Här nämns sær och likaså ægir. Marr, som Hornklofi kvad:
Lögr er ok hér nefndr. Svá kvað Einarr:
Lögr nämns också här. Så kvad Einarr:
Hér er ok flóð kallat. Svá kvað Refr, sem fyrr var ritat:
Här kallas det också flóð. Så kvad Refr, som förr skrevs:
Haf, sem Halvarðr kvað:
Haf, som Hallvarðr kvad:
Leið, sem hér er:
Leið, som här:
Ver, sem Egill kvað:
Ver, som Egill kvad:
Marr, sem Einarr kvað:
Marr, som Einarr kvad:
Salt, sem Arnórr kvað:
Salt, som Arnórr kvad:
Græðir, sem Bölverkr kvað:
Græðir, som Bölverkr kvad:
Hér er ok gjálfr kallat særinn. Víðir, sem kvað Refr:
Här kallas havet också gjálfr [svall]. Víðir, som Refr kvad:
Húmr, sem Brennu-Njáll kvað:
Húmr, som Brennu-Njáll kvad:
Þessi eru enn sævar heiti, svá at rétt er at kenna til skip eða gull. Rán, er sagt, at var kona Ægis, svá sem hér er:
Dessa är än fler havsheiti, så att det är rätt att omskriva skepp eller guld [med dem]. Rán, sägs det, var Ægirs hustru, så som här:
Dætr þeira Ægis ok Ránar eru níu, ok eru nöfn þeira fyrr rituð: Himinglæva, Dúfa, Blóðughadda, Hefring, Uðr, Hrönn, Bylgja, Dröfn, Kólga. Einarr Skúlason talði í þessi vísu:
Ægirs och Ráns döttrar är nio, och deras namn skrevs förut: Himinglæva, Dúfa, Blóðughadda, Hefring, Uðr, Hrönn, Bylgja, Dröfn, Kólga. Einarr Skúlason räknade i denna vísa:
sex nöfn þeira, [himinglæva, Uðr, Dúfa, Blóðughadda, Kólga, Hefring]. Hrönn, sem Valgarðr kvað:
— sex av deras namn [Himinglæva, Uðr, Dúfa, Blóðughadda, Kólga, Hefring]. Hrönn, som Valgarðr kvad:
Bylgja, sem Óttarr svarti kvað:
Bylgja, som Óttarr svarti kvad:
Dröfn, sem Ormr kvað:
Dröfn, som Ormr kvad:
Bára, sem Þorleikr fagri kvað:
Bára, som Þorleikr fagri kvad:
Lá, sem Einarr kvað:
Lá, som Einarr kvad:
Fyllr, sem Refr kvað:
Fyllr, som Refr kvad:
Boði, sem hér er:
Boði, som här:
Breki, sem Óttarr kvað:
Breki, som Óttarr kvad:
Vágr, sem Bragi kvað:
Vágr, som Bragi kvad:
Sund, sem Einarr kvað:
Sund, som Einarr kvad:
Fjörðr, sem Einarr kvað:
Fjörðr, som Einarr kvad:
Sægr, sem Markús kvað:
Sægr, som Markús kvad:
Skaldecitat
Arnórr jarlaskáld (hav = sær/ægir)
Nemi drótt, hvé sæ sótti snarlyndr konungr jarla. Eigi þraut við ægi óvæginn gram bægja.
Låt hären lära hur jarlarnas hugdjärve konung sökte havet. Den obetvinglige fursten svek inte att strida mot havet (ægir).
Þorbjörn Hornklofi (hav = marr)
Þá er út á mar mætir mannskæðr lagar tanna ræsinaðr til rausnar rak vébrautar Nökkva.
Då den mannaskadlige [fursten] drev sjötandens [skeppets] ormnadd ut på havet (marr) till prakt, längs helgvägen till Nökkvi.
Einarr Skúlason (hav = lögr)
Lögr þvær flaust, en fagrir, flóðs vaskar brim stóðum, þar er sær á hlið hvára hlymr, veðrvitar glymja.
Havet (lögr) tvättar skeppen, och de fagra flödessvallen sköljer stäven, där havet dånar på ömse sidor och vindflöjlarna skallrar.
Refr (hav = flóð; Gymis völva = Rán)
Færir Björn, þar er bára brestr, undinna festa oft í ægis kjafta úrsvöl Gymis völva.
Gymirs stänkkalla völva [Rán] för ofta de vridna tågens björn [skeppet] in i Ægirs käftar, där vågen brister.
Hallvarðr (hav = haf)
Vestr lézt í haf, hristir, harðviggs, sikulgjarðar, umbands allra landa, íss, framstafni vísat.
Du lät, du hårdrittens skakare, det isbelagda framstället visas västerut i havet (haf), i alla länders omslutande gördel.
Anonym (hav = leið)
Erum á leið frá láði liðnir Finnum skriðnu. Austr sé ek fjöll af flausta ferli geisla merluð.
Vi är på farleden (leið) bort från landet, framglidna förbi finnarna. Österut ser jag fjällen från skeppens väg, glittrade av strålen.
Egill Skalla-Grímsson (hav = ver)
Vestr fór ek of ver, en ek Viðris ber munstrandar mar, svá er mitt of far.
Västerut for jag över havet (ver), och jag bär Viðris [Óðins] sinnesstrands mjöd [skaldskapen]; så är min färd.
Einarr Skúlason (hav = marr)
Kaldr þvær marr und mildum margt dægr viðu svarta, grefr élsnúin, jöfri, almsorg Manar þjalma.
Det kalla havet (marr) tvättar mången dag de svarta borden [skeppet] under den milde fursten; storm-vriden gräver Mans sorg [havet] …
Arnórr jarlaskáld (hav = salt)
Salt skar húfi héltum hraustr þjóðkóngr austan Báru brimlogs rýri brún veðr at Sigtúnum.
Den raske folkkungen skar det salta (salt) med rimfrostigt skrov österifrån, i Báru brimlogs rýrirs [furstens] mörka väder, till Sigtúnir.
Bölverkr (hav = græðir)
Leiðangr bjótt af láði, lögr gekk of skip, fögru, gjalfrstóðum reist græði glæstum, ár it næsta.
Du rustade ledung från landet med fagra, glänsande gjalfr-hästar [skepp]; du ristade havet (græðir) nästa år.
Refr (hav = víðir)
Barðristinn nemr brjósti borðheim drasill skorðu, nauð þolir viðr, en víði verpr inn of þröm stinnan.
Stäv-ristad tar stöttans springare [skeppet] havets [bord] mot bröstet; virket lider nöd, och havet (víðir) kastar sig in över den stinna relingen.
Brennu-Njáll (hav = húm)
Senn jósum vér, svanni, sextán, en brim vexti, dreif á hafskips húfa húm, í fjórum rúmum.
På en gång öste vi sexton, du kvinna, i fyra rum, medan bränningen växte; det mörka havet (húm) drev över havskeppets bord.
Anonym (hav; Ránar vegr, Ráns väg)
Hrauð í himin upp glóðum hafs, gekk sær af afli. Börð, hygg ek, at ský skerðu. Skaut Ránar vegr mána.
Havets glöd [guldet/blänket] rensades upp mot himlen, havet gick med kraft. Stävarna, tror jag, skar skyn. Ráns väg [havet] sköt upp mot månen.
Einarr Skúlason (Ægirs döttrar/vågorna)
Æsir hvasst at hraustum Himinglæva þyt sævar,
Havets Himinglæva [vågen] rusar häftigt mot de tappra [männen] …
Valgarðr (våg = Hrönn)
Lauðr var lagt í beðja, lék sollit haf golli, en herskipum hrannir höfuð ógurlig þógu.
Skum lades i bäddarna, det svällda havet lekte med guld, och vågorna (hrannir) tvättade härskeppens fasansfulla huvuden [drakstävarna].
Óttarr svarti (våg = bylgja)
Skáruð sköfnu stýri, skaut, sylgháar bylgjur, lék við hún á hreini hlunns, þat er drósir spunnu.
Ni skar med skavd styråra de svalka-höga vågorna (bylgjur); seglet lekte vid rullbänkens ren [skeppet], det som mörna spunno.
Ormr (våg = dröfn)
Hrosta drýgir hvern kost hauk lúðrs gæiþrúðr, en drafnar loga Lofn löstu rækir vinföst.
Hök-lådans [handens?] gudinna [kvinnan] gagnar varje god sak; och den vinfasta Lofn av vågens (drafnar) låga [guldkvinnan] undviker laster.
Þorleikr fagri (våg = bára)
Sjár þýtr, en berr bára bjart lauðr of við rauðan, gránn þar er gulli búnum gínn hlunnvísundr munni.
Havet dånar, och vågen (bára) bär ljust skum över det röda virket [skeppet], där den grå rullbänksvisenten [skeppet] gapar med guldprydd mun.
Einarr Skúlason (hav = lá)
Né framlyndir fundu fyrr, hykkat lá kyrrðu, þar er sjár á, við varra, vini óra fell stórum.
Inte fann de framåtsinta förr — jag tror inte havet (lá) var stilla — där sjön föll stort mot kölvattnet, våra vänner.
Refr (hav = fyllr)
Hrynja fjöll á fyllar, fram æsisk nú Glamma skeið vetrliði skíða, skautbjörn Gusis nauta.
Fjällen [vågorna] störtar på havet (fyllr); nu rusar Glammis skida [skeppet] fram, Gusis gåvors [guldets] skautbjörn [skeppet].
Anonym (hav = boði, bränning)
Boði fell of mik bráðla. Bauð heim með sér geimi. Þá ek eigi löð lægis.
Bränningen (boði) föll plötsligt över mig. Havet bjöd mig hem med sig. Då tog jag inte emot havets härbärge.
Óttarr svarti (hav = breki, bränning)
Braut, en breki þaut, borð, óx viðar morð, meðr fengu mikit veðr, mjó fyrir ofan sjó.
Bordet brast, och bränningen (breki) tjöt, virkets mord [skeppsbrottet] växte; männen fick svårt väder, det smala [skeppet] ovan sjön.
Bragi inn gamli (hav = vágr)
Vildit vröngum ofra vágs byrsendir ægi, hinn er mjótygil máva mærar skar fyr Þóri.
Byrsändaren [seglaren] ville inte lyfta det krokiga havets ägir [den bångstyrige?] … han som skar måsmarkens smala töm [?] för Þórir.
Einarr Skúlason (hav = sund)
Skar ek súðum sund fyr sunnan Hrund, mín prýddisk mund við mildings fund.
Jag skar med bordläggningen sundet (sund) söder om Hrund; min hand pryddes vid mötet med den frikostige.
Einarr Skúlason (hav = fjörðr)
Næst sé ek orm á jastar ítrserki vel merkðan, nemi bjóðr hvé ek fer, flæðar, fjarðbáls of þat máli.
Härnäst ser jag ormen [armringen] väl märkt på jäst-särken [armen?]; må givaren märka hur jag far, fjärd-eldens [guldets] …
Markús Skeggjason (hav = sægr)
Sægs mun ek síðr en eigi, sá er illr, er brag spillir, sólar sverri málan, sliðráls reginn, níða.
Jag ska hellre än inte smäda sægr-solens [havets guld > givarens] talesman, den som är dålig, som fördärvar dikt.