Halfdan gamle blotar om ett trehundraårigt namn; hans två gånger nio söner blir alla fursteheiti (Þengill, Ræsir, Gramr, Gylfi…) och stamfäder till de stora kungaätterna: Hildingar, Niflungar, Öðlingar, Ynglingar, Döglingar, Bragningar, Buðlungar (Atli, Brynhildr), Lofðungar (Sigurðrs morfar Eylimi), Siklingar, samt Skjöldungar, Völsungar och Skilfingar. Tjugotvå versexempel.
Konungr er nefndr Hálfdan gamli, er allra konunga var ágætastr. Hann gerði blót mikit at miðjum vetri ok blótaði til þess, at hann skyldi lifa í konungdómi sínum þrjú hundruð vetra. En hann fekk þau andsvör, at hann myndi lifa ekki meir en einn mikinn mannsaldr, en þat myndi þó vera þrjú hundruð vetra, er engi myndi vera í ætt hans kona eða ótiginn maðr. Hann var hermaðr mikill ok fór víða um Austrvegu. Þar drap hann í einvígi þann konung, er Sigtryggr hét. Þá fekk hann þeirar konu, er kölluð er Alvig in spaka, dóttir Emundar konungs ór Hólmgarði. Þau áttu sonu átján ok váru níu senn bornir. Þeir hétu svá: Einn var Þengill, er kallaðr var Manna-Þengill, annarr Ræsir, þriði Gramr, fjórði Gylfi, fimmti Hilmir, sétti Jöfurr, sjaundi Tyggi, átti Skyli eða Skúli, níundi Harri eða Herra. Þessir níu bræðr urðu svá ágætir í hernaði, at í öllum fræðum síðan eru nöfn þeira haldin fyrir tignarnöfn, svá sem konungs nafn eða jarls. Þeir áttu engi börn ok fellu allir í orrostum. Svá kvað Óttarr svarti:
En kung heter Hálfdan den gamle, som var den mest lysande av alla kungar. Han gjorde ett stort blot vid midvintern och blotade för att få leva i sitt kungadöme i trehundra vintrar. Men han fick det svaret, att han inte skulle leva mer än en enda lång mansålder, men att det ändå skulle bli trehundra vintrar, i det att ingen i hans ätt skulle vara kvinna eller ofrälse man. Han var en stor krigare och for vitt omkring i Austrvegir. Där dräpte han i envig den kung som hette Sigtryggr. Sedan fick han den kvinna som kallas Alvig den spaka, dotter till kung Emundr i Hólmgarðr. De hade arton söner, och nio föddes på en gång. De hette så: En var Þengill, kallad Manna-Þengill, en annan Ræsir, den tredje Gramr, den fjärde Gylfi, den femte Hilmir, den sjätte Jöfurr, den sjunde Tyggi, den åttonde Skyli eller Skúli, den nionde Harri eller Herra. Dessa nio bröder blev så lysande i krig att i all lärdom sedan hålls deras namn för värdighetsnamn, som kungs namn eller jarls. De hade inga barn och föll alla i strider. Så kvad Óttarr svarti:
Svá kvað Markús:
Så kvad Markús:
Svá kvað Egill:
Så kvad Egill:
Svá kvað Eyvindr:
Så kvad Eyvindr:
Svá kvað Glúmr Geirason:
Så kvad Glúmr Geirason:
Svá kvað Óttarr svarti:
Så kvad Óttarr svarti:
Sem Stúfr kvað:
Som Stúfr kvad:
Svá kvað Hallfreðr:
Så kvad Hallfreðr:
Svá kvað Markús:
Så kvad Markús:
Enn áttu þau Hálfdan aðra níu sonu, er svá heita; Hildir, er Hildingar eru frá komnir, annarr Nefir, er Niflungar eru frá komnir, þriði Auði, er Öðlingar eru frá komnir, fjórði Yngvi, er Ynglingar eru frá komnir, fimmti Dagr, er Döglingar eru frá komnir, sétti Bragi, er Bragningar eru frá komnir. Þat er ætt Hálfdanar ins milda. Sjaundi Buðli, er Buðlungar eru frá komnir. Af Buðlungaætt kom Atli ok Brynhildr. Átti er Lofði. Hann var herkonungr mikill. Honum fylgði þat lið, er Lofðar váru kallaðir. Hans ættmenn eru kallaðir Lofðungar. Þaðan er kominn Eylimi, móðurfaðir Sigurðar Fáfnisbana. Níundi Sigarr, þaðan eru komnir Siklingar. Þat er ætt Siggeirs, er var mágr Völsungs, ok ætt Sigars, er hengði Hagbarð. Af Hildinga ætt var kominn Haraldr inn granrauði, móðurfaðir Hálfdanar svarta. Af Niflunga ætt var Gjúki, af Öðlinga ætt var Kjárr, af Ylfinga ætt var Eiríkr inn málspaki.
Vidare hade Hálfdan och [Alvig] ännu nio söner, som heter så: Hildir, från vilken Hildingarna är komna; den andre Nefir, från vilken Niflungarna är komna; den tredje Auði, från vilken Öðlingarna är komna; den fjärde Yngvi, från vilken Ynglingarna är komna; den femte Dagr, från vilken Döglingarna är komna; den sjätte Bragi, från vilken Bragningarna är komna. Det är Hálfdan den miltes ätt. Den sjunde Buðli, från vilken Buðlungarna är komna. Av Buðlungaätten kom Atli och Brynhildr. Den åttonde är Lofði. Han var en stor härkonung. Honom följde det folk som kallades Lofðar. Hans ättmän kallas Lofðungar. Därifrån är kommen Eylimi, morfar till Sigurðr Fáfnisbani. Den nionde Sigarr, därifrån är Siklingarna komna. Det är Siggeirrs ätt, som var Völsungrs måg, och Sigars ätt, som hängde Hagbarðr. Av Hildingaätten var kommen Haraldr den granrödde, morfar till Hálfdan svarti. Av Niflungaätten var Gjúki, av Öðlingaätten var Kjárr, av Ylfingaätten var Eiríkr den målspake.
Þessar eru ok konunga ættir ágætar: frá Yngva, er Ynglingar eru frá komnir, frá Skildi í Danmörk, er Skjöldungar eru frá komnir, frá Völsungi á Fraklandi, þeir heita Völsungar. Skelfir hét einn herkonungr, ok er hans ætt kölluð Skilfinga ætt. Sú kynslóð er í Austrvegum. Þessar ættir, er nú eru nefndar, hafa menn sett svá í skáldskap, at halda öll þessi fyrir tignarnöfn. Svá sem Einarr kvað:
Dessa är också ryktbara kungaätter: från Yngvi, från vilken Ynglingarna är komna; från Skjöldr i Danmark, från vilken Skjöldungarna är komna; från Völsungr i Frakland, de heter Völsungar. Skelfir hette en härkonung, och hans ätt kallas Skilfingaätten. Den släkten är i Austrvegir. Dessa ätter, som nu nämnts, har man satt så i skaldskapen att hålla alla dessa för värdighetsnamn. Så som Einarr kvad:
Sem Grani kvað:
Som Grani kvad:
Sem Gamli kvað Gnævaðarskáld:
Som Gamli gnævaðarskáld kvad:
Sem Jórunn kvað:
Som Jórunn kvad:
Svá kvað Einarr:
Så kvad Einarr:
Svá kvað Arnórr:
Så kvad Arnórr:
Sem Þjóðólfr kvað:
Som Þjóðólfr kvad:
Lofða konungi fylgði þat lið, er Lofðar heita. Sem Arnórr kvað:
Lofði-kungen följde det folk som heter Lofðar. Som Arnórr kvad:
Völsungr, sem kvað Þorkell hamarskáld:
Völsungr, som Þorkell hamarskáld kvad:
Ynglingr, sem kvað Óttarr svarti:
Ynglingr, som Óttarr svarti kvad:
Yngvi, þat er ok konungs heiti, sem Markús kvað:
Yngvi, det är också ett kungsheiti, som Markús kvad:
Skilfingr, sem Valgarðr kvað:
Skilfingr, som Valgarðr kvad:
Sínjór, sem Sighvatr kvað ok fyrr var ritat:
Sínjór, som Sighvatr kvad och förr skrevs:
Skaldecitat
Óttarr svarti (Þengill)
Þengill var þegar ungr þreksgörr vígörr. Haldask bið ek hans aldr, hann tel ek yfirmann.
Þengill var redan ung stark och stridsredo. Jag ber att hans liv består; jag räknar honom som en förman.
Markús (Ræsir)
Ræsir lét af roðnum hausi Rínar sól á marfjöll skína.
Ræsir lät Rhens sol [guldet] skina på sjöfjällen [vågorna] från den rödfärgade hjässan.
Egill (Gramr)
Gramr hefir gerðihömrum grundar upp of hrundit.
Gramr har skjutit upp [skeppet] ur markens omslutande hamrar.
Eyvindr (Gylfi)
Lék við ljóðmögu, skyldi land verja, gylfi inn glaðværi, stóð und gullhjalmi.
Den glade Gylfi lekte med sina krigare, [då] han skulle värja landet, [och] stod under en gyllene hjälm.
Glúmr Geirason (Hilmir)
Hilmir rauð und hjalmi beina laut á Gautum.
Hilmir rödfärgade benets grop [svärdet] under sin hjälm på Gautarna.
Óttarr svarti (Jöfurr)
Jöfurr heyri upphaf, ofrask mun konungs lof, háttu nemi hann rétt hróðrs mín, bragar síns.
Må Jöfurr höra början; kungens lov ska lyftas; må han rätt lära min dikts pris.
Stúfr (Tyggi)
Tíreggjaðr hjó tyggi tveim höndum lið beima, reifr gekk herr und hlífar, hizig suðr fyr Nizi.
Den ärelystne Tyggi högg med två händer mäns skara; glad gick hären under sköldar, där söderut framför Niz.
Hallfreðr (Skyli)
Skiliðr em ek við skylja, skaldmöld hefir því valdit. Vætta virða dróttins vil er mest ok dul flestum.
Jag är skild från Skyli [kungen]; svärdsåldern har vållat det. Jag längtar mest efter mäns herre, och tvivlet är störst för de flesta.
Markús (Harri)
Harra kveð ek at hróðrgörð dýrri hauklundaðan Dana grundar.
Jag kallar den haukstämde Harri av danernas land [kungen] till en dyrbar lovgärd.
Einarr (Hildingar)
Frá ek við holm at heyja hildingar fram gingu, lind varð græn, inn grána geirþing, í tvau springa.
Jag hörde att hildingarna [furstarna] gick fram att hålla spjutting [strid] vid holmen; linden [skölden] sprang i två.
Grani (Döglingr)
Döglingr fekk at drekka danskt blóð ara jóði.
Döglingr [fursten] gav örnens yngel danskt blod att dricka.
Gamli gnævaðarskáld (Öðlingr)
Öðlingr drap sér ungum ungr naglfara á tungu innan borðs ok orða aflgerð meðalkafla.
Den unge Öðlingr [fursten] dräpte, ung, [en fiende] på Naglfaris tunga [svärdet] inombords, med hjaltmittens kraftverk [svärdet].
Jórunn (Bragningr)
Bragningr réð í blóði, beið herr konungs reiði, hús lutu oft fyr eisum, óþjóðar slög rjóða.
Bragningr [fursten] rådde i blod; hären avvaktade kungens vrede; husen bugade sig ofta för [krigets] eldar — [han] rödfärgar de ondas vapen.
Einarr (buðlungr)
Beit buðlungs hjörr, blóð fell á dörr. [Raufsk Hildar ský við Hvítabý.]
Buðlungrs [furstens] svärd bet, blod föll på spjut. Hildrs sky [skölden] revs sönder vid Hvítabýr.
Arnórr jarlaskáld (Siklingar)
Siklinga venr snekkjur sjálútar konr úti. Hann litar herskip innan, hrafns góð er þat, blóði.
Siklingarnas ätt [fursten] håller sina sjöstänkta stridsskepp ute; han färgar krigsskeppen inuti med blod — det är gott för korpen.
Þjóðólfr (Siklingr/Lofðungr)
Svá lauk siklings ævi snjalls, at vér ’rom allir, lofðungr beið inn leyfði lífs grand, í stað vöndum.
Så slutade den tappre Siklingrs [furstens] liv, att vi alla …; den prisade Lofðungr [fursten] mötte livets bane på den anvisade platsen.
Arnórr jarlaskáld (Skjöldungr)
Skjöldungr mun þér annarr aldri æðri, gramr, und sólu fæðask.
Ingen annan Skjöldungr [furste] mer förträfflig än du, furste, ska någonsin födas under solen.
Þorkell hamarskáld (Völsungr)
Mér réð senda of svalan ægi Völsunga niðr vápn gullbúit.
Völsungarnas ättling sände mig, över det svala havet, ett guldprytt vapen.
Óttarr svarti (Ynglingr)
Engi varð á jörðu ógnbráðr, áðr þér náði, austr sá er eyjum vestan Ynglingr und sik þryngvi.
Ingen stridssnabb Ynglingr fanns på jorden, innan du nådde [makten], som från väster tvingade de östra öarna under sig.
Markús (Yngvi)
Eiríks lof verðr öld at heyra, engi maðr veit fremra þengil, Yngvi helt við orðstír langan jöfra sess, í veröld þessi.
Folket får höra Eiríks lov; ingen man känner en främre furste; Yngvi [fursten] höll furstarnas säte med lång berömmelse i denna värld.
Valgarðr (Skilfingr)
Skilfingr helt, þar er skulfu skeiðr, fyr lönd in breiðu, eydd varð, suðr, of síðir Sikiley, liði miklu.
Skilfingr [fursten] höll, där stridsskeppen skalv, framför de vida länderna, söderut; Sikiley lades till sist öde, med en stor här.
Sighvatr (sínjór)
Lát auman nú njóta Nóregs ok gef stórum.
Låt nu den arme få njuta av Norge, och ge frikostigt.